NETFLIX ORİJİNAL STAND-UP KOMEDİSİ
TREVOR NOAH BU GECE KAPALI GİŞE
N'aber New York?
Evet!
Harika. Geldiğiniz için teşekkürler.
Bu gece eğleneceğiz.
Hoş geldiniz millet.
İşte bu biziz. Bir şey diyebilir miyim?
Stand-up komediye başladığımdan beri
New York City'de özel bir şov yapmak hayalimdi.
İşte budur!
İşte bu! New York!
Evet! New York!
Yürüyoruz burada!
New York'a gelmeden önce hep böyle düşünürdüm.
Neredeyse ezilen insanların şehri olduğunu düşünürdüm.
Herkes sokakta yürüyor, taksi yaklaşıyor, kaputuna vuruyorum,
"Yürüyoruz burada!
Neyin var senin?
Kahve ister misin?"
Bunun anlamını bile bilmiyordum.
Tek bildiğim, bir gün New York City'ye gideceğimdi.
Beni de az kalsın bir araba ezecekti.
Bir rüyam vardı ve yola çıktım. Göründüğünden çok daha zormuş.
Filmlerde kolay gibi görünüyor.
Koşmuşsun, neredeyse araba çarpacak.
"Hey!" deyip kaputa vuruyor, devam ediyorsun.
Ama kolay değil. Zamanlama önemli.
Zamanlama önemli. Mesele, tam zamanında orada olmak.
Tam taksi oradayken dışarı çıkmalısın ki
taksi dursun, sen de kaputa vur.
Tamam mı? Cesaretin yoksa, dışarı geç çıkarsan araba gider.
Herkesin zamanı boşa harcanır.
Delirmiş gibi görünürsün. Aynı şöyle...
"Yürüyoruz burada!"
Arabayla aynı anda dışarı çıkarsan
o zaman da ezilirsin. Çok anlamsız.
Aynı şöyle, "Hey..."
"Hey, o burada yürüyordu.
Neyin var senin?"
En kötüsü çok erken çıkmaktır.
Bu, işin içindeki herkes için tuhaf olur.
Dışarı çıkıyorsun, araba duruyor ama kaputa ulaşamıyorsun.
"Hey!" diyorsun.
"Gel buraya.
Hayır. Lütfen daha yaklaş.
Sana bir sır vereceğim. Gel buraya.
Hayır, ben Afrikalıyım. Bir hayalim var. Lütfen yaklaş. Ben sadece...
Senden sadece...
Yürüyoruz burada."
Bu şehre hastayım. Dalga mı geçiyorsunuz? New York!
Buraya gelmek hayalimdi.
Buraya gelir gelmez, "İşte bu!" dedim.
Bu şehirde dünyanın hiçbir yerinde olmayan bir enerji var.
New York!
Her şeyine bayılıyorum.
New York'ta beni en çok büyüleyen şey...
insanların trafik ışıklarına bu kadar çok güvenmeleri.
Hiç böyle bir şey görmedim.
Unutmayın, ben bir Afrika ülkesindenim.
Afrika'da her yerde trafik ışıklarımız var.
Ama onları kullanmayız.
Tamam mı?
Emirden ziyade bir öneri gibidir.
"Dur!" değil, "Dur?"
Bir Afrikalı dünyayı gezmiş de,
başkalarının trafik ışıklarını görmüş, memleketine getirmiş
ama ne işe yarıyor bilmiyor gibi.
Adam şöyleymiş: "Millet. Trafik ışıklarımız olmalı."
İnsanlar "Neden?" demiş.
"Kavşaklar için. Hem daha havalı oluyor."
Ama kimse ne işe yaradığını bilmiyormuş.
Işıklar umurumuzda değildir, onlara güvenmeyiz de.
Ama New York'ta hiç öyle değil, insanlar hayatlarını o ışığa emanet ediyorlar.
Bir gün yolda yürüyordum.
Hiç unutmam, bir adamın yanında yürüyordum.
Kaldırımda duruyoruz, ışık değişti, karşıya geçeceğiz.
Yan tarafa baktım, yoldan bize doğru...
bir kamyon hızla geliyordu.
Kamyona bakıyorum. Işık değişir değişmez,
yanımda duran adam yola çıktı.
İçgüdümle, onu korumak için elimi uzattım.
"Dostum, kamyon geliyor." dedim.
"Olsun. Işık bizim." dedi.
"Evet ama kamyon da onun." dedim.
"Taş-kâğıt-makas oyununda, sen kaybedersin."
Ama o kendinden çok emindi.
"Olsun. Işık bizim. Hadi geçelim."
İleri yürüdü. Sadece yürümekle kalmadı.
Geçerken kamyon sürücüsüne de ters ters baktı.
"Işık benim." der gibi bakıyordu.
"Işık benim, biliyorsun."
Ben de mahcup bir hâlde peşinden koştum.
"Özür dilerim, bilmiyordum. Tamam.
Dururdum... Daha önce hiç bunu yapmadım."
O adamla 12 blok yürüdüm.
Bakın size söyleyeyim, daha önce hiç kimse bana onun kadar
cesaret vermemişti.
O güne, yola çıkmadan önce...
düşünerek başladım.
Onunla birkaç blok yürüdükten sonra,
inanmaya başladım.
Sekiz blok sonra, artık bildiğim tek yaşam biçimi oydu.
Telefonumu çıkardım, tweet ve mesaj atıyordum.
Oyun oynamadım. Başımı kaldırıyordum,
ışık değişince ben yoldaydım.
Bir kamyon veya trenin bana doğru gelmesi umurumda değildi. Yola çıkıyordum!
Çünkü anladım ki Amerika'da beyaz adam yanındaysa,
canın ne isterse yapabilirsin.
Yürürsün.
Ne kadar heyecanlı günlerdi.
Amerika'ya gelip yaşamak için daha iyi bir zaman seçemezdim.
Ne kadar heyecanlı bir zaman.
Tüm olup bitenler karşısında yanıp yok olmadığına şaşırdım.
On yıldır Amerika'ya gelip gidiyorum, ziyaret ediyorum.
Ve...
gidip gelmenin harika yanı,
Amerika'yı kısa kısa yaşamamdı.
İnsanların hissettiklerini hissediyordum.
İnsanların yaşadıkları hakkında fikir ediniyordum.
Ve...
Amerika'ya her gelişimde...
fark ettiğim en önemli şeylerden biri
siyahi Amerikalıların çok zor günler geçirdiğiydi.
İlk gelişimi hatırlıyorum.
Batı Kıyıları'nda kalıyordum, Compton'da bir Afro-Amerikalı gençle tanıştım.
Bir komedi kulübünde takılıyorduk.
Adam, bana şöyle bir baktı,
"Hey Trevor." dedi.
"Afrikalı adam sen misin dostum?"
"Evet." dedim. "Onlardan biriyim, evet."
"Hey dostum.
Doğrusunu istersen seninle tanışmak bir onur.
Hep bir Afrikalıyla tanışmak istedim dostum.
Sen bizim aslımızsın dostum."
"Teşekkürler." dedim. "Evet dostum." dedi.
"Burası bir siyahi için ne zor, biliyor musun?
Dostum, yalan söyleyemem. İş bulamıyorsun.
Polisler peşini bırakmıyor dostum.
Ben de Afrika'ya gideceğim dostum.
Evet, ben de seninle Afrika'ya gideceğim."
Ben de, "Evet." filan oldum. "Sen al biletini, gidelim.
Hadi gidelim."
O gün onunla bir bağ oluştu. Bir şeyler hissettim.
İleri saralım, birkaç yıl sonra.
Çok güzel bir siyahi kadınla tanıştım.
Güneyde, Birmingham, Alabama'da şov yapıyordum.
Şovdan sonra kadın yanıma geldi.
O an aramızda bir bağ oluştu.
"Trevor bebeğim...
sana bir şey söyleyeyim mi?
Daha önce hiç bu kadar bağlandığım bir yabancıyla tanışmadım.
Sen Afrika'dan söz ederken, bütün bunları anlatırken,
'Ah be, Tanrım, keşke seninle gidebilseydim.' filan oldum.
Ana vatanı anlat bebeğim. Evim diyebileceğim bir yere gitmek istiyorum.
İnsanların, ait değilmişim gibi bakmayacakları bir yere.
Bana Afrika'yı anlat bebeğim. Her şeyi anlat." dedi.
Söylediklerini hissedebiliyordum.
İnsanların eğlenmediklerini biliyordum.
İleri saralım...
2016'ya gidelim.
Donald Trump'ın arayı kapattığı o anı
hiç unutmayacağım.
Birleşik Devletler Başkanı olma şansı yarı yarıyaydı.
Hayatımda ilk kez,
yanıma beyaz Amerikalılar gelip
"Trevor, bana Afrika'yı anlat. Orada neler oluyor?" demeye başladılar.
"Güzel bir plan gibi, değil mi?
Nedir, ana vatan mı? Ana vatan, evet. Ben de seninle gelmeliyim.
Ali boma ye. Ben de varım dostum."
Sadece Amerika da değil. Yok, değil.
Bu söylem birçok Amerikalıyı şoke etti
ama bakış açınızı genişlettiyseniz
farkına varmışsınızdır, milliyetçilik bütün dünyada yükselişte.
Avusturya'da, Avustralya'da.
İngiltere'de. Brexit de buydu. Değil mi?
Ekonomiyle ilgiliymiş gibi gösterdiler ama değildi.
Aslında ülkelerini geri isteyen insanlardı.
Ülkeleri bir yere gitmemişti.
Ama yine de geri istediler.
Haberlerde BBC'ye konuşan insanlar gördüm.
"İşte bu yüzden Brexit'e oy veriyorum, tamam mı?
Çünkü bu berbat ülke köpeklere gidiyor.
Bu berbat ülke. Britanya'yı geri istiyorum.
Britanya'yı geri istediğimiz için Brexit'e oy verdik!"
Kimden?
Britanya'nın yüzde 95'i beyaz. Onu kimden geri istiyorsunuz?
İnsanlar çok çılgın, çok tuhaf şeyler söylüyorlar.
"Lanet göçmenler buraya geliyor, kötü işler çeviriyorlar, tamam mı?
Lanet göçmenlerden nefret ediyorum. Geldikleri yere dönsünler."
"Neden bu kadar nefret ediyorsun?" "Söyleyeyim.
Çünkü İngiliz olmaya çalışmıyorlar bile.
İngiliz olmaya çalışmıyorlar.
Lanet olası kültürlerini getiriyorlar buraya.
Kendi yemeklerini getiriyorlar, lanet dillerini konuşuyorlar,
lanet olası yeri ele geçirmeye çalışıyorlar."
"Bana gayet İngiliz gibi geldi."
Dünyada göçten şikâyet etmeye
hiç hakkı olmayan
bir ülke varsa
o da Büyük Britanya'dır.
Özellikle bir ulus varsa.
Biliyorsunuz değil mi,
şimdi başa çıkmaya çalıştıkları sorunu kendileri yarattı.
Gidip dünyayı sömürgeleştirdiler.
Britanya İmparatorluğu bir noktada dünyanın yarısını kontrol ediyordu.
Bu ne kadar çılgınca, anlıyor musunuz?
Kapı kapı gezip her yeri sömürgeleştirdiler.
İngilizler kimsenin umurunda değildi. Onları bulmaya çalışan yoktu.
Dünyayı gezen, herkese varlıklarını anlatan,
kapıları çalan İngilizlerdi.
"Biz İngiliz'iz. Bizi takip edin."
Temelde, Twitter'ın eski zamandaki hâli gibiydi.
Bu arada, İngilizler kötüdür demiyorum.
Sömürgeleştirme bir zamanlar yaygındı, bunu anlıyorum.
Birçok Avrupa ülkesi uyguluyordu.
Ama en iyisi İngilizlerdi.
Onlar en iyisiydi. Kötü oldukları için değil.
Ben havayı suçluyorum. Bence sebebi havaydı.
Sanırım hava kötüydü, kötü hava insanı da kötü yapar.
Evet, düşünürseniz,
tropik iklimden dünyayı ele geçirmeye çalışan kimse yoktu.
Karayipli fatihler hakkında hiç hikâye duymuyoruz.
Evet, Trinidadlı Korkunç Troy gibi hikâyeler yok.
Bu hikâyeleri duymuyoruz.
Buna gerek yok. Hava çok kötüyken,
gidip öfkenizi başkasından çıkarıyorsunuz.
Güzel bir cennette yaşıyorsanız oradan ayrılmanıza hiç gerek yok.
Düşünebiliyor musunuz?
Karayipler'de bir plajda takılan sıradan, yakışıklı adamlar,
durup dururken biri, diğerine bakıyor.
"Darius!"
"Ne var Troy?"
"Düşünüyordum kardeşim.
Dur bir. Düşünüyordum, tamam mı?
Gemiler yapmamız,
dünyaya yelken açmamız ve herkesi Kalipso dansı yapmaya zorlamamız lazım."
Böyle bir şey olmazdı.
Olamazdı.
İngilizler klas bir şekilde sömürgeleştirdiler. Bütün dünyada.
Sömürgeleştirme... Tarih kitaplarında okuyoruz
ve bize normal geliyor.
Sömürgeler kuruyorlar. Ama düşündüğünüzde,
dünyanın en tuhaf şeyi.
Fethetmek bir şey. Başka bir ülkeye gidersiniz,
onların olanı alırsınız.
Daha fazla istersiniz, toprağı, kaynakları alırsınız,
insanları öldürürsünüz.
Onu anlıyorum.
Ama sömürgeleştirme... Onaylamıyorum. Anlıyorum.
Ama sömürgeleştirme tuhaf.
Oraya gidiyorsunuz, sadece almak yetmiyor.
İnsanları siz olmaya zorluyorsunuz.
İngilizlerin bunu yaptığı yerleri düşünürseniz çok tuhaf bir kavram.
Yani, bu işi Afrika'da yaptılar.
Biliyorsunuz, Asya'da yaptılar. Düşünün, Hindistan'da yaptılar.
Bu kültürler daha fazla birbirine zıt olamazdı.
Durup dururken, İngilizler çıkageldiler.
Hintlilerin o gün ne düşündüğünü hayal edin.
İşinize bakıyorsunuz. Tarlada yürüyorsunuz.
Bir bakmışsınız, at üstünde İngilizler görünmüş.
"Duyduk duymadık demeyin!
Majesteleri Kraliçe'nin emriyle geldik!
Sen, oradaki! Bu toprakların adı ne?"
"Buradaki toprakların mı?
Buraya Hindistan denir."
"Dostum sana söylüyorum,
Hindistan artık İngiliz İmparatorluğu altında."
"Sevinerek söylüyorum ki
Hindistan dün neredeyse, bugün de orada."
"Hayır. Dediğimi anlamıyorsun.
Biz buraya sizi sömürge yapmaya geldik.
Kraliçe'nin emriyle."
"Kraliçe kim?"
"Kraliçe.
İngiltere Kraliçesi. Büyük Britanya'nın hükümdarı.
Tanrı'nın yetkilendirdiği iktidar."
"Hangi tanrının?"
"Tanrı. Tek ve gerçek Tanrı."
"Çok sayıda tanrı var dostum. Senin tanrının adı ne?"
"Tek bir Tanrı var.
Adı da Tanrı. Siz de ona tapacaksınız."
"Benim bir tanrıya tapmamı istiyorsun ama adını söylemiyorsun, öyle mi?
Sen neden söz ediyorsun? Birçok tanrı var.
Shiva var, Lakshmi var, Hari Krishna var, birçok tanrı var!
Senin tanrının adı ne?"
"Adı Tanrı!"
"Kendi tanrının adını bilmiyor musun?"
"Sadece Tanrı!"
"Anne ve baba gibi mi?
Senin tanrına tapmamı istiyorsun ama bana ismini söylemiyorsun.
Ona nasıl dua edeceğim? Ne yapacağım? Her sabah kalkıp
dua ederim: 'Tanrım, belki bana yardım edersin, Tanrım...
Hayır. Özür dilerim, sen değil. Öteki tanrı. Hayır, diğeri. Hayır.
Yanlış tanrı. Hayır, şeyle konuşmaya çalışıyordum...
Haklısın. Adını sormalıydım. Hayır, Tanrım.
Hayır, diğer tanrı lütfen.
Hayır, o tanrının arkasındaki. Bugün sen değil. Öteki.
Kiminle konuştuğumu senin bildiğini söyledi ve...
Hayır, öteki tanrı lütfen. Şeydeki tanrı. Hayır. O tanrı, sen...'
Acaba neden dualarım cevaplanmıyor, merak ediyorum."
"Benimle nasıl böyle konuşursun? Benim kim olduğumu biliyor musun?"
"Hayır çünkü kendini tanıtmadın."
"Buraya Büyük Britanya'yı temsilen geldim."
"Büyük Britanya'yı hiç duymadım.
Size bu ismi kim verdi?"
"Biz verdik."
"Kendinize büyük mü dediniz?
Bu biraz münasebetsiz olmamış mı?
Bırak da başkaları sana büyüklüğünü söylesin, değil mi?
Dünyayı gezip sadece iyi şeyler yapıyor olmalısın.
O zaman insanlar, 'Tanrım, Britanya, ne kadar büyüksün!' der."
"Aynı fikirde değilim. Yapabileceğimize inanıyorum çünkü biliyoruz,
biz Büyük Britanya'yız!"
"Madem öyle, Büyük Hindistan'a hoş geldiniz."
"Hayır, bu işler öyle olmuyor! Benimle ne cüretle böyle konuşursun?"
"Benimle böyle konuşmaya cüret eden sensin, tamam mı?
Kendi toprağımda işime gücüme bakıyordum.
Cılız ineğinin üstünde buraya geldin,
bir şeylerin değişeceğini söyledin.
Kim olduğunu bilmiyorum.
Senin deli olduğunu biliyorum. Kendini pek iyi hissetmiyorsun.
Bir şey demek istemedim ama bayılacak gibi bir hâlin var.
Aslında geçen hafta ölmüş gibisin.
Cildin çok kötü. İyi görünmüyorsun.
Gelsen iyi olur. Körili yemek var, konuşuruz."
"Neden söz ediyorsun? Ben normalim!"
"Normal görünmüyorsun.
Hayatımda böyle teni olan birini hiç görmedim, tamam mı?
Hayatın boyunca güneşle saklambaç oynamış gibisin.
Ne oldu bilmiyorum ama insan böyle görünmemeli.
Şu an teninde damarlarının kan pompaladığını görebiliyorum.
Ne kadar korkunç bu, biliyor musun? Pompalıyor.
Doktorun olsaydım röntgene hiç ihtiyacım olmazdı.
'Sorun nedir? Böbreğin. Nereden mi biliyorum? Çünkü şeffafsın.
Oradan biliyorum.' derdim."
"Lanet olsun! Siz isteseniz de istemeseniz de bu ülkeyi yöneteceğiz!"
"Söylediklerinizi yapmayacağız. Siz delisiniz."
"Alacağız!" "Almıyorsunuz..." Alıyoruz..."
"Hepsi sizin. Alın.
Pis oynuyorsunuz. Alın."
İşte İngilizler böyle ele geçirdi.
Hindistan'ı böyle aldılar.
Sonra, çok uzun yıllar sonra, İngilizler,
yağmalama bittikten sonra, ayrılıp evlerine döndüler.
Artık İngiliz yaptıkları o Hintlilerin de,
yollara düşüp
İngilizlerin geldikleri toprakları
aramaları da mantıklıydı.
İngilizlerin neden şikâyet ettiklerini anlamıyorum,
"Neden buraya geliyorlar? Hangi akla hizmet buraya geliyorsunuz?"
"Çünkü ne kadar ihtişamlı olduğunu anlattınız, biz de görmeye geldik."
"Hayır. Geldiğiniz yere dönün!
Geri gidin! İstenmiyorsunuz. Burası eviniz değil."
"Bizim İngiliz İmparatorluğunun parçası olduğumuzu söylediniz."
"Parçası derken, altımızdasınız demek istedim.
Bizler İngiliz'iz. Siz imparatorluksunuz." "Ne demek istiyorsun?"
"Bizler İngiliz'iz, siz imparatorluksunuz."
"Tamam, öyleyse bu da imparatorluğun intikamı.
Köri pişireyim, nerede oturuyoruz söyle.
Hadi, hadi."
Şikâyet edemezler.
Dünyada şikâyet edemeyecek bir ulus varsa...
Aslında hiçbirimiz şikâyet etmemeliyiz.
Düşününce, insanların "göç" dedikleri,
biraz da zamana bağlı.
Değil mi? Siz göçmensiniz.
Ölçüt nerede? Herkes bir yerden göçmen.
Amerika'da şöyle konuşmalar duyuyorum:
"Lanet olası göçmenler buraya geliyor. Lanet göçmenler. Gidin buradan!"
Ve Amerika Yerlileri'nin söylenenleri dinledikleri zaman
ne düşündüklerini hep merak ediyorum.
Biliyor musunuz?
İnsanlar kendilerinden emin,
"Buralı değiller. Burası onların toprağı değil!" diyorlar.
Onlar da: "Anlat anlat, dinliyorum."
"Burası evleri değil, geri dönsünler!"
"Sahi mi?"
Herkes bir şekilde göçmen.
Seyahat ederken görüyorsunuz. İnsanlara bunu söylüyorum.
"Dünyayı gezin." diyorum.
Seyahat etmek, paranızı asla boşa harcamayacağınız bir şey.
Dünyayı gezin.
Başka bir yer görün.
Başka bir bakış açısı keşfedin.
Seyahat cahilliğin ilacıdır, bu çok doğru.
Düşüncelerinizi değiştirir, bakış açınızı, neye, nasıl inandığınızı.
Seyahat ederken yapılacak en iyi şeylerden biri,
dilinizi konuşmayan bir ülkeye gitmektir.
İngilizce konuşulmayan bir yere gitmek en sevdiğim şeydir,
sırf ne kadar önemsiz olduğunuzu fark etmeniz için.
Siz evrenin merkezi değilsiniz.
Sizin ötenizde başka bir dünya var.
Bunu hep yapmaya çalışıyorum. Mümkünse yapıyorum.
İngilizce konuşan ülkelere gidiyorum, arada bir de
İngilizce konuşulmayan bir ülkeye gidiyorum.
Geçenlerde İskoçya'ya gittim.
Ve...
Ve yine...
Harika zaman geçirdim.
Çok güzeldi. Farklı bir kültürdü.
Tarihi zengin.
İskoçya'da inişli çıkışlı dağlık araziler var.
Çok güzel şatolar var,
mükemmel korunmuş, yüzlerce yıllık.
Sokaklarda, İskoç eteği giymiş gayda çalan erkekler var.
Hiç siyahi yok.
Ama kötü anlamda demiyorum. Gerçek bu yani.
İskoçya'da siyahi yok derken
sadece siyahi yok demek istiyorum.
Bir iyi bir de kötü şekil var...
İyi şekli, oraya gidince, "Siyahi yok." demek.
Ama bazı yerlere gidince, "Siyahi yok." Bu da...
Anladınız mı?
Bu da orada boktan bir işler dönmüş demek. Oraya gidince hissediyorsunuz.
Örneğin Avustralya'da Aborjin yok.
Oraya gidince şöyle diyorsunuz, "Hey, Avustralya!
Bir dakika, bütün siyahiler nerede?"
"Bilmiyorum. Gittiler." diyorlar.
Bir şeylerin ters gittiği belli.
İskoçya'da bu yok.
İskoçya daha kuzeyde olduğu için siyahiler yok.
Daha kuzeyde hiç siyahi yoktu. Daha kuzeyde pek siyah şeyler yok.
Kuzeye gittikçe her şey daha beyaz oluyor.
İnsanlar, Noel, ayılar var. Her şey değişiyor.
Bir İskoç'a "Affedersiniz. Siz ırkçı mısınız?" deseniz,
"Bilmiyorum." filan olur.
"Hiç denemedim."
İskoçya'da çok eğlendim. Bir hafta Glasgow'daydım.
Bir arabanın arkasında geziyordum. Her gün
siyahileri görmeye çalıştım. Kendi kendime oynadığım küçük bir oyundu.
Her gün şöyleydim: "Siyahi, siyahi...
Yok. Heykelmiş. Siyahi, siyahi...
Hayır. Yansımaymış. Siyahi, siyahi..."
Hiçbir yerde siyahi insan yok.
Bu yüzden seyahat etmek çok önemli.
Hiç siyahinin olmadığı bir yere hiç gitmemiştim.
Aslında çok uzun süredir cebelleştiğim
bir konu olduğunu bana fark ettirdi.
Sonunda bir başka cevap buldum.
Ve o mesele...
James Bond'du.
007'nin büyük hayranıyım. Öldürme Yetkisi.
Hep sevmişimdir. Pierce Brosnan ile başladım.
Sonra dönüp Connery'yi, Lazenby'yi, herkesi,
Daniel Craig'e kadar seyrettim. James Bond'a bayılırım.
Daniel Craig'in artık James Bond olmak istemediğini öğrenince
çok üzüldüm.
Ta ki
yerini alabilecek muhtemel kişiler listesinde
Idris Elba adında birinin olduğunu öğreninceye kadar.
Kafayı yedim.
Aklıma... Kadınları duyuyorsunuz. "Evet, of ya." oluyorlar.
James Bond'a da bu lazımdı: Hem kadınların hem erkeklerin adamı,
Idris'te de bu var. Güçlü, çekici.
Sessiz bir karizması var. "Evet, Idris Elba, bilirsin. Evet.
Idris Elba yani." Şık casusu oynarken görebiliyorsunuz.
Açıklanır açıklanmaz herkes heyecanlandı,
ta ki İnternet'te yorum bölümü gelinceye kadar.
"Idris Elba, James Bond."
Yorumlar bölümünde, "Aslında...
Idris Elba, James Bond'u oynayamaz." yazıyordu.
Biz de "Neden?" dedik.
"Çünkü..."
"Başının şekli yüzünden mi? Ne diyorsunuz siz?"
"Hayır, çünkü..."
"Çünkü ne?" "Çünkü o siyahi!
Siyahi bir adam, James Bond'u oynayamaz!"
Onlar bunu söyler söylemez İnternet patladı.
"Irkçılık!"
Sonra ben de hemen atladım.
Çoğu zaman ne olduğunu bile bilmeden olaya atlarım.
"Irkçılık" diyorsunuz. Ben siteme koşup "Irkçılık!" diyorum.
"Siz bana sonra açıklarsınız. Irkçılık!"
"Neler oluyor?" diye giriştim.
"Idris Elba, James Bond'u oynayamaz.
Idris Elba siyahi, James Bond beyaz." dediler.
"Aslında James Bond kurgusal bir karakter,
bu yüzden herkes oynayabilir!" dedim.
"Düşünürsen," dediler, "James Bond gerçek bir insanı temel alıyordu,
o da beyazdı, bu yüzden onu gerçek bir beyaz adam oynamalı."
"Bu çok mantıksız. Bir düşünün." dedim.
"İsa teknik olarak bir siyahiydi ama onu beyazlar oynuyor.
Mesele nedir anlamıyorum çünkü bu benim
hayır duaları almama asla engel olmadı.
Neden söylendiğinizi anlamadım."
Onlar: "Bunu yapamazsınız!" Ben: "Irkçılık!"
"Bunu yapamazsınız!" "Irkçılık!"
Sonra İskoçya'ya gittim.
Belki de bu argümanları...
yeterince düşünmediğimi fark ettim.
Çünkü Idris Elba'yı seviyorum, Bond'u oynamasını istiyorum.
Ama düşünürseniz James Bond genellikle İskoçya,
İngiltere ve Avrupa gibi yerlerde çalışıyor.
Çünkü çoğu kötü adam oralarda oturmayı seçiyor.
Sanırım vergiler yüzünden.
Bu konu hakkında duygularınız ne olursa olsun...
casus olmak...
biraz zor olabilir...
şehirdeki tek...
siyahi sizseniz.
Varlığınız amacınıza ters düşüyor.
İmkânsız demiyorum,
sadece bu, yapılan en zor James Bond filmi olurdu diyorum.
O sahneyi hayal edebiliyor musunuz?
Idris Elba, James Bond, C-4 yerleştiriyor, kötü adamın inini havaya uçuruyor,
motosiklete atlıyor, Edinburgh merkezine gidiyor.
Kötü adamlar peşinde. Silahlarını çekip ateş etmeye başlıyorlar.
Kovalamaca başlıyor.
Idris Elba, James Bond, motosikletten atlıyor,
kalabalık bir meydana koşuyor, kötü adamlar peşinde.
Onları atlatmayı başarıyor, küçük bir sokağa giriyor,
öteki taraftan çıkıp kalabalık bir pazar yeri buluyor,
başına bir eşarp ve sahte sakal takıp
oradan geçen rahipler arasına karışıyor.
Kötü adamlar köşede.
"İşte orada!"
James Bond onları atlatmayı başarıyor, başka bir yere giriyor,
diğer taraftan çıkıyor, bir ulaşım merkezi buluyor,
otobüse biniyor, bir yöne gidiyor,
tramvaya biniyor, diğer yöne gidiyor.
Kötü adamlar köşeyi dönüyor.
"İşte orada!"
Filmin uzunluğu on dakika olacaktır.
James Bond bir sokakta nefes nefeseyken biter.
"Beni nasıl buldunuz?"
James'in adını söylediği o an gibi...
o kadar çok epik sahneyi kim kaybetmek ister ki?
Kumarhanedeki çok beklenen sahneyi bilir misiniz?
Smokin giymiş, ortadaki büyük para ile bakara oynuyor.
Idris Elba'yı, barmene doğru yürürken görüyoruz.
O efsane siparişini veriyor.
"Barmen,
martinim çalkalanmış olsun, karıştırılmış değil.
Adım..."
"James Bond. Biliyorum."
"Pardon dostum, tanışıyor muyuz?"
"Hayır.
Şehirde bir casus olduğunu öğrendim.
Sen olduğunu düşündüm."
"Beni ne ele verdi? Giyinme şeklim mi?"
"Sende bir şey var."
"Ne gibi bir şey?"
"Bilirsin..."
Zor olacaktır.
İskoçya çok eğlenceliydi.
Orada her gün yeni bir şey öğreniyor gibiydim.
Sizinle paylaşmak istediğim yeni bir şey öğrendim,
umarım benim sorunlarımı yaşamazsınız.
İskoçya'ya giderseniz,
size bir içki ikram ederlerse...
içmeyin.
Çünkü İskoçlar...
bizim gibi değil. Biz zevk için içeriz.
İskoçlar ölmek için içiyor.
İskoçların aksanı olduğunu sanıyordum.
Şimdi öğrendim ki, yüzyıllardır kusmamaya çalışmalarındanmış.
Hepsi bu.
"Tamam. Sizler...
Siz dostlarım o içkiyi içmediniz..."
Ben o hatayı yaptım. Edinburgh'da sahneye çıkıyordum.
Şovların birinden sonra
mekândan ayrıldım, arkadaşım Mick sahne arkasında beni bekliyordu.
"Trevor, şov nasıldı?" "İyiydi Mick. Seninki nasıldı?"
"Fena değildi.
"Arkadaşlarla pub'a gidiyoruz, bir şeyler içeceğiz. Gelir misin?"
"Ben pek içmem Mick. Eve gideceğim." dedim.
"Konu içki değil. Orada takılacağız, tamam mı?" dedi.
"Küçücük bir içki."
İşte beni o zaman ikna etti. İskoçlar bunu çok iyi beceriyor.
"Küçücük bir içki."
Kulağa çok masum geliyor, değil mi?
"Küçücük bir içki?"
Kulağa minik geliyor. "Azıcık içki.
Evet. Azıcık." Böyle söylersen hiçbir şey tehlikeli gelmez.
Evet, Nagazaki'de ne oldu? "Küçücük bir nükleer bomba attılar."
Kulağa o kadar kötü gelmiyor. "Küçücük bir içki." gibi.
"Hadi ufak bir şeyler içelim." dedim. Ona katıldım.
İçmeye gittik.
Hatırlamıyorum.
Ertesi gün yatağımda uyandığımı hatırlıyorum,
yarı giyiniktim, gömleğim yerdeydi.
Pantolonum hâlâ üstümdeydi.
Sol ayakkabım da.
Sağ ayakkabım yastığımın üzerindeydi.
Başım zonkluyordu.
Bilirsiniz, kalbiniz sanki başınızın içinde atar.
Kalktım, "Kendimi berbat hissediyorum."
Ayağa kalkarken...
Ayağa kalkarken hissediyordum...
Kusacağımı hissediyordum.
Tam şey gibi hissediyordum...
Şöyle bir şey oldu. Ama tuttum. Kontrol altına aldım.
Benim hakkında bilmeniz gereken bir şey var, ben kusmam.
Baştan şunu açıklığa kavuşturalım. Kusmam. Kendimi kontrol ederim.
İnsanların kustuğunu görünce şöyle derim: "Zayıfsın.
Kendini kontrol et. Zayıfsın."
Bu benim vücudum, mabedim. Onu kontrol ederim.
Vücut denedi. Ben, "Hayır!" oldum.
Vücudum, "Hadi dostum. Benim..." oldu.
Ben, "Hayır! Nefes al!" dedim.
Kontrol altına aldım.
Mutfağa gittim, kahvaltı hazırlamaya başladım.
Gevrek kâsesine sütü dökerken
vücudum, "Hey Trevor?" oldu.
Ben de, "Neler oluyor dostum?" dedim.
"Geğirsem sorun olur mu?"
"Tabii, geğirmene aldırmam. Sen hep geğiriyorsun."
"Evet, çünkü şimdi geğireceğim.
Standart, her zamanki geğirme."
"Neden beni uyardığını anlamadım.
Genellikle geğirirken beni uyarmazsın. Sadece geğirirsin."
"Sadece bir geğirme olduğunu bil istedim. Merak etme."
Ben de, "Tamam, geğir madem." oldum.
"Tamam, işte geliyor." Vücudum şöyle oldu.
Sonra, ağzımda yakaladım. Ama ağzımı kapadım.
Evet. Hadi beni yargılayın!
Beni yargılayın.
O tadı biliyorsunuz çünkü siz alkoliksiniz.
Beni yargılayacaksınız. Hepimiz bunu yaptık.
Yapılacak klas bir şey bu.
Ağzınızda yakalayın, işinizi tuvalette görün.
Ağzımda yakaladım. Tuvalete koştum.
Kustum, çok berbat bir histi.
İçki içmem ben.
Kusmak da içmemek için artı bir sebep oldu.
Bilirsiniz, kusarken...
benim için en kötü bölüm, kuru iç kalkması.
İşiniz bitince, her şey biter ama yine de...
O zaman insanların, sandığımız kadar gelişmediklerini anlarım.
Çünkü vücudunuz ve beyniniz... O noktada, hiçbir şey kalmamıştır.
Orada bir şey yoktur ama siz yine de... Bir şey yoktur.
Hiçbir şey.
Hepimiz o durumdayız... Hiç zarif değil.
Kimse hoş görünmüyor. Herkes orada, siz...
Herkes aynı durumda. Hiç kimse havalı bir şekilde kusmaz.
Hiç kimse böyle durmaz...
Hiç kimse. Her birimiz bir acı yığınına...
indirgeniriz.
"Bitti, bitti. Bit...
Çok acıyor. Orada hiçbir şey yok.
Farkında değil misin...
Lütfen. Ölüyorum.
Ölüyorum. Ne olduğunu bile bilmiyorum..."
Sonra kan geldi.
Evet, iyi değil.
Paniğe kapıldım. "İç kanamam var." oldum.
"Hastaneye gitmeliyim."
Arkadaşım Mick'i aradım. "Mick, neredesin?"
"Evdeyim Trevor. Ne var ne yok?"
"Yardımın lazım. Dün gece çok içtim." dedim.
"Evet. Ve?"
"Bu sabah çok kustum." dedim. "Evet, tamam. Ve?" dedi.
"Sonra kusarken kan geldi."
"Evet, tamam. Ve?" dedi.
"Hepsi bu Mick." dedim. "Ağzımdan kan geldi."
"Çok fena bu, Trevor." dedi.
"Şimdi ne yapacaksın?"
"Hastaneye gideceğim Mick." dedim.
"Gerekli olmayabilir." dedi.
"Kan çok muydu?"
"Her kan çok kandır. Ne diyorsun?"
"Ne dediğini anladım ama çok muydu
yoksa azıcık mıydı?"
Mick beni hastaneye götürmedi.
Onun yerine muz ve beyaz ekmekle çıkıp gelmeye karar verdi.
Beni bunları yemeye zorladı.
O gece başka bir şovum vardı.
Berbattım, çok kötü bir şovdu. Daha sonra mekândan çıktım.
Kapıda beni kim bekliyordu dersiniz?
İyi arkadaşım Mick.
"Trevor, şovun nasıldı?" diye sordu.
"Berbattı Mick." dedim.
"Berbattı. Öleceğimi sandım."
"Çok fena." dedi.
"Bir bira içerken konuşalım mı?"
"Ne?" dedim. "Gidip küçük bir içki içelim."
"Burada küçük olan hiçbir şey yok. Bundan sonra asla küçük bir şey yok."
"Sen ne diyorsun?" dedi.
"Mick, öleceğimi sandım. İçmiyorum." dedim.
"Deme öyle. Sadece kötü bir gün." dedi.
"Evet ve ben yaşayıp bir gün daha görmek istiyorum Mick.
Gelmiyorum." dedim.
"Trevor, böyle yapma..."
"Ne yapmayayım?" dedim. "Amcıklık yapma." dedi.
İşte orada beni kaybetti. O noktada kaybetti.
Ne yapmaya çalıştığını anlıyorum. Erkekler bunu hep yaparlar.
Seni, "amcıklık yapma" sözüyle vururlar.
Evet. Çünkü zayıflığı ima eder.
Evet. Vajina gibi olma.
Vajina zayıftır. Evet. Amcıklık yapma.
Erkekler bunu derler, sen de dediklerini yaparsın. "Amcıklık yapma.
Evet, amcıklık yapma çünkü am zayıftır."
Yine de,
kendi tecrübelerime göre...
am, hayatımda gördüğüm
en güçlü şeylerden biri.
Amcıklık yapma mı?
Hiç bir ama rastladınız mı?
Vajina en güçlü şeylerden biridir...
Biliyorsunuz, vajinalar devrim başlatıp savaş bitirirler.
Fiziksel düzeyde bile
vajinanın var olmuş en güçlü şeylerden biri olduğunun farkındasınızdır.
Neredeyse yok edilemez.
Buradaki çoğu erkeğin bir amı nasıl alt ettiğine dair bir hikâyesi vardır.
Size söylüyorum, alt etmemişlerdir.
O amın sahibi size
amını alt ettiğiniz izlenimini vermiştir ama o gayet iyi durumdadır dostlarım.
İnsanlar ne zaman bunu dese,
"Vajinanın ne kadar etkileyici olduğunun farkında mısınız?" derim.
"Ne kadar güçlü, anlıyor musunuz?"
Erkeklerin onu bastırmaya çalışmasının bir sebebi var.
Vajina korkutucu derecede güçlü.
İnsanların vajinadan çıktığının farkındasınız.
İnsanlar çıkıyor,
o hâlâ planlandığı şekilde çalışıyor.
Bunun ne kadar etkileyici olduğunu anlıyor musunuz?
Tek ben miyim, bilmem. New York, anlıyor musun?
Bir insan çıkıyor...
vajinadan.
Ve o hâlâ çalışmaya devam ediyor,
insan çıktıktan sonra çalışmayı sürdürüyor.
Zayıf olduğunu mu söylüyorsunuz? Vajinadan bir insan çıktı.
Penisin üzerine hatalı oturun, kırılır. Siz sadece...
Aslında deyiş, "Penislik yapma." olmalıdır.
"Amcıklık yapma."
Keşke bir amcık olsaydım.
Ciddi misiniz siz?
"Penislik yapma." Evet, deyiş bu olmalı.
İskoçya bana çok şey öğretti.
Güzel yer, güzel insanlar, kültürü zengin.
Oradayken yapmayı en sevdiğim şey İskoç aksanını öğrenmeye çalışmaktı.
Katlettim ama umurumda değil. Eğleniyorum.
Seyahat ederken, insanlarla onların aksanlarıyla konuşmaya,
beni yakalayacaklar mı anlamaya çalışıyorum. En sevdiğim oyunlardan biri.
Edinburgh'da bir mağazaya girip...
"İyi günler.
Bir çift ayakkabı almak istiyorum." diye sorarım.
"Nerelisin?" diye sorar.
"İskoçyalıyım."
"Evet, neresinden?"
"Johannesburg."
Ama bayılıyorum. Aksanları sadece komik oldukları için değil,
ilginç oldukları için de seviyorum.
Aksanların bizim üzerimizde, beyinlerimizde çok fazla
gücü olması beni daima etkiler, çok severim.
Biri belli bir şekilde konuşunca, o insan hakkındaki duygularımız
iyi veya kötü yönde değişiyor.
Bunu hep yapıyoruz. Sokakta insanlar görüyorsunuz, sizinle konuşuyorlar,
onları farklı düşünüyorsunuz.
Dünya liderlerini görüyorsunuz. Farklı konuşurlar,
onları farklı görürsünüz.
Barack Obama, bunun en iyi örneklerinden biridir.
Barack hakkında her şey. Barack Obama bugüne kadarki
açık ara en havalı başkandır.
Adamın her tarafı havalı.
O kendinden emin olma, gülümseme, tavır.
Barack'ı... Bunu küçük şeylerde fark ettim,
Air Force One'dan inişi gibi.
Dünyadaki tüm başkanlardan farklı şekilde indi.
Genellikle başkanlar uçaklarından gösterişsiz bir şekilde inerler.
Hiçbir klas veya beceri yoktur. Dışarı çıkarlar.
Ama Barack...
O dışarı adım atmaz, ortaya çıkardı.
Uçaktan çıkıp bir müzik videosuna girer gibi
ortaya çıkardı.
Dışarı çıkarken şöyle yapardı...
Sonra merdivenlerden, yapabileceği tek şekilde aşağı inerdi.
İniş şekli, her zaman yere düşecekmiş gibiydi,
hemen ilk dizelere girecekmiş gibi. Hemen...
Yavrum
Seni oraya götüreyim
Obamacare'i göstereyim
Dostum,
Barack Obama çok havalı.
Yürümesini bilirdi. Konuşmasını bilirdi.
Birçok insanın Barack Obama'da fark etmediği büyük şey,
konuşmasıydı.
Onu farklı yapan da buydu. Belli bir konuşma şekli var,
ilginizi çeken bir sesi,
onu belli bir şekilde düşünmenize sebep oluyor.
Aksanı, konuşma şekli.
Kaç kişi bunu fark etti bilmem ama
Nelson Mandela'da da aynı şey vardı.
Evet.
Barack Obama'nın sesindeki şey,
bu ilk siyahi başkanın sesi.
Birçok insan bunu fark etmedi
çünkü Birleşik Devletler'in
ilk ve son ilk siyahi başkanıydı.
Nasıl kıyaslayacağınızı bilmiyordunuz. Ben bu açıdan şanslıydım...
Ben iki ilk siyahi başkanın ülkelerinde yaşadım:
Nelson Mandela ve Barack Obama.
Neden söz ettiğimi biliyorum.
İkisinde de o şey var. Duyması zor
çünkü Mandela Güney Afrikalı ve daha yaşlıydı.
Ama her ikisinin de sesinde bu şey vardı. Nelson Mandela konuşunca
odadakiler susardı.
Enerjiyi hissedebilirdiniz.
"İnanıyorum ki...
rengi ne olursa olsun herkes,
eşit haklara sahip olmalı ve bunlar bir daha asla ellerinden alınmamalı.
Ezmeye çalışanlara da, asla diyorum,
bir daha asla."
Ve insanlar çıldırırdı.
Onda öyle bir şey vardı, insanlar ürperirdi.
Nelson Mandela'nın o ses sayesinde kaderinde büyük işler yapmak vardı.
Öyle bir sesle normal biri olamazdı.
O sesle normal şeyler yapamazsınız.
Kaderinizde büyük işler yapmak vardır. Sokaklarda koşturup şöyle diyemezsiniz:
"Bir Kit Kat lütfen."
Hayır.
Eşsiz bir ses. Aptallık yapamazsınız. Telefon şakası yapamazsınız.
"Sen kimsin?" "Söylemem."
İşe yaramaz.
Nelson Mandela hayattayken, basın toplantılarında ve etkinliklerde
şakalar yapardı, hiç kimse gülmezdi.
Hiç kimse 27 yıl hapiste kalan birinin
şaka yapacağını düşünmezdi.
Yine de yapıyordu işte. İçindekiler ölmemişti.
Bir bölümü de o ses sayesindeydi.
Şaka yapardı, sesi yüzünden insanlara epik gelir, gülmezlerdi.
Yaptığı her şey, "tak, tak" gibi olurdu.
İnsanlar da "İçeri alın!" olurlardı.
Hayır.
"Kim o?" demelisiniz.
"Çok haklı. Hep sormamız lazım, 'Kim o?'
Kim bu? Biz kimiz? Aman Tanrım!"
Hep o ses yüzündendi, ilk siyahi başkanın sesi yüzünden.
Barack Obama ile Nelson Mandela'nın
ilk defa buluştuğu resmi gördüğüm günü asla unutmayacağım.
İki adamın silüetinin çok güzel bir görüntüsü.
Nelson Mandela, Chicago'da bir koltukta oturuyor.
Barack Obama üzerine eğilmiş. Eskilerden biri resim.
Barack Obama henüz başkanlık radarına takılmadan önce.
Genç bir senatördü. Adını pek bilen yoktu.
O zamanlar kendi arabasıyla geziyordu. Araba konvoyu yoktu. Yardımcısı vardı.
O gün Nelson Mandela'nın Chicago'da insanlarla tanışacağını duydular.
Barack Obama hayatı boyunca onunla tanışmak istemişti.
Oraya koştu. Nelson Mandela'nın görüştüğü son kişiydi.
O gün görüştüğü son kişi.
Hep hayal ederim. Nelson Mandela odada otururken,
asistanı yanına gelir, şöyle der:
"Bay Mandela, bitirdik dediğimizi biliyorum
ama ne yazık ki sizinle tanışmak isteyen bir kişi daha var efendim."
"Zelda, çok yoruldum. Gidebilir miyiz?"
"Gitmek istediğinizi biliyorum Bay Mandela.
Ama dışarıda genç bir adam var, onunla tanışmalısınız.
Adı, Barack Hussein Obama."
"Barack Hussein Obama mı?
Amerikalı mı?"
"Evet, doğru."
"Zorluk çekecek.
Nerede?"
"Hemen kapının dışında."
"Tamam. İçeri al. Barack'ı içeri al."
"Tamam, hemen geliyorum." Asistan kapıya gider:
"Bay Obama, Bay Mandela şimdi sizinle görüşecek."
Barack içeri girer. İdolüyle görüşeceği için çok heyecanlıdır.
Nelson Mandela koltukta oturuyordur. Dönüp bakar.
"Genç Barack. Nasılsın?"
Barack da, "Nelson Mandela.
Bu, hayatımın en çılgın günü! İnanamıyorum ya!
Nelson Mandela ile tanıştığıma inanamıyorum.
Bu anı hayatım boyunca bekledim. Sizin gibi olmak istiyorum.
Kitaplarınızı okudum. Hapiste yaptığınızı izledim.
Amerika'nın ilk siyahi başkanı olacağım. Yaptıklarınızı yapacağım. Oyları alacağım.
Amerika'nın ilk siyahi başkanı olacağım!"
Nelson Mandela ise, "O sesle olmaz.
Beyazları korkutursun."
"Nelson Mandela, bu hayatımın en önemli günü.
Nasıl, onu bile anlamıyorum... Sizden öğrenmek istiyorum, nasıl yaparım?
Sizin yaptıklarınızı nasıl yaparım? Nasıl ilk siyahi başkan olacağım?"
"Her şey sırayla.
O sesi değiştirmeliyiz.
Bu sesle herhangi bir şeye liderlik edemezsin."
"Ne demek istediğinizi anlamadım."
"Çok hızlı konuşuyorsun.
Yavaşla.
Artık seni kovalayan yok."
"Vay, hiç bunu düşünmemiştim."
"Yavaşla."
"Tamam. Sanırım bazen hızlı konuşuyorum.
Yapabilirim gibi..." "Daha yavaş."
"Yavaşlayabilirim. Çok daha yavaşlayabilirim.
Bu iyi mi?"
"Bu daha iyi. Şimdi sesine
biraz tempo eklemelisin."
"Bu neden önemli, anlayamadım."
"Düşün, ya böyle konuşsaydım?
Sence insanlar bana oy verir miydi?
Hayır. Hâlâ hapiste olurdum.
Sesin biraz bas çıksın."
"Tamam. Denerim...
Biraz bas çıkartmayı denerim. Bu..."
"Daha düşük."
"Daha düşük yapabilirim. Bu iyi mi?"
"Daha düşük."
"Daha düşük. Çok daha düşük.
Burada tutabilirim."
"Bu daha iyi.
Şimdi, çok önemli:
İlk siyahi başkan olmak için...
tempon güçlü olmalı.
Söyleyeceğin her sözcük, sanki son sözünmüş
gibi görünmeli."
"Bay Mandela, çok güçlü bu.
Öyle konuşmayı...
deneyeyim.
Bu nasıl?"
"İyi. Çok iyi.
Hissedebiliyorum.
Evet. Şimdi, sihirli dokunuş.
İlk siyahi başkan olmak için sesin boğuk olmalı.
Hayır. Daha boğuk.
İşte böyle. Oluyor.
İşte bu. Sanırım anladın.
Şimdi, benden sonra tekrarla.
Amerika."
"Amerika."
"Hayır. Boğuk ses. Boğuk söyle. Amerika."
"Evet! Hissediyorum.
'Burası benim ülkem.' de."
"Burası benim ülkem." "Evet!"
"Bu benim hayalim!" "Bu benim hayalim."
"Evet, hissedebiliyorum.
Sen ilk siyahi başkan olacaksın."
"Bilmiyorum. Sizce yapabilir miyiz?"
"Evet, yapabiliriz." "Evet, yapabiliriz."
"Oldu işte.
Hadi git, fethet onları."
Ben konuşmanın böyle geçtiğini düşünmek istiyorum.
Sırf konuşma şeklinin,
hayattaki yolunu nasıl belirleyip değiştirebildiğini düşününce,
çılgınca ve korkutucu geliyor.
Bugün hâlâ yapıyoruz.
Dünyanın yarısında göçmen sorunu olmasının sebebi bu.
Aslında bu göçmen sorunu değil. Farklı olandan korkmak.
Göçmenleri sevmediğini söyleyenler,
kendileri gibi görünen ve konuşan göçmenlerden söz etmiyorlar.
Farklı konuşan ve görünen göçmenlerden söz ediyorlar.
Çünkü bir aksanın çağrışımı vardır.
Aksanından aptal mı, akıllı mı olduğunu anlarım sanıyorsunuz.
Ama aksan, zekânın ölçüsü değildir.
Sadece dilinizi, kendi yöntemiyle konuşan biridir.
Aksanların çağrışımları vardır. Bunu inkâr edemeyiz.
Fransızlara bakın. Hepimiz Fransızların romantik olduğuna inanırız.
Neden? Aksanları yüzünden.
Öyle bir şeyleri var.
"Düşünüyordum, belki biz...
Nasıl diyorsunuz... Daha sonra, belki biz..."
"Tanrım, çok seksi. Tanrım."
Aksan insanı nasıl gördüğümüzü belirler. Aynı şey Ruslarla da oluyor.
Ruslar, dünyanın en korkulan insanlarıdır.
Neden? Konuşmaları yüzünden.
Kim olduğunuz umurumda değil, bir Rus konuşunca, rahatsız olduğunuzu
inkâr edemezsiniz.
Ağızlarını açar açmaz: "Evet. Seni öldüreceğim. Paramparça edeceğim.
Aileni yok edeceğim."
Güzel şeyler söyleseler de tehditkâr ve tehlikeli gelir.
"Evet, tüylü tavşanlar ve oyuncak ayılar.
Sevgililer Günün kutlu olsun."
Tehdit gibi geliyor.
Kim olursanız, nerede olursanız olun, Ruslara bulaşmayın,
o aksan yüzünden Ruslara bulaşmayın.
Dünyada hepimiz Ruslardan korkarız.
Konuşurken bir şey yaparlar. Erkeklerin kalbinde korku uyandırır.
Bunu her gün görürsünüz.
Bakın Olimpiyatlarda ne oldu.
Rusların son dört veya beş Olimpiyatta doping yaptıklarını öğrendik.
Olimpiyat Komitesi kesin bir şekilde onları menetti.
Zürih'teyken.
"Bizler, Olimpiyat Komitesi olarak
doping uyguladıkları için, Rusların artık Olimpiyatlara
katılmamaları gerektiğini düşünüyoruz.
Bu vesileyle, Rio Oyunlarına davet edilmemekte
ve gelecekte de menedilmektedirler. Çok teşekkür ederiz."
Ruslar, "Ne dediniz?" filan oldular.
"İşin aslı, Olimpiyatlar herkes içindir.
İstediğiniz zaman gelebilirsiniz.
Yani ben kim oluyorum da sizi menediyorum, ja?
Bu hepimiz için. Tamam. Rio'da görüşürüz.
Tamam. Auf wiedersehen. Görüşürüz."
Ruslardan herkes korkar.
Jeopolitikada bunu görürsünüz.
Bakın Ukrayna'da ne oldu.
Rusya başka bir ülkenin bir parçasını aldı.
Kırım'ı ilhak etti. Provokasyon yok, sebep yok.
Durup dururken Ruslar, "Evet. Beğendim." oldular.
Dünyanın geri kalanı, biz ne yaptık?
Ruslara bulaşılmaz. Dünyanın en korkutucu insanları.
Nereden mi biliyorum?
Çünkü ben de Rus aksanını kullanmayı öğrendim.
O enerjiyi dizginleyip iyilik için kullanmayı öğrendim.
Sizinle de paylaşacağım, önemli değil.
Ben...
Geceleri evde tek başıma pek rahat değilim.
Karanlıktan korktuğumu söylemeye çalışıyorum.
Karanlıktan korkmanın aptalca olduğunu da biliyorum, tamam mı?
Çünkü onda dokuz, orada kimse yoktur.
Ama şöyle oluyor: Uyuyorum.
Gecenin ortasında, çişim geliyor, uyanıyorum.
Bu ne zaman olsa, sonsuz bir ikileme düşüyorum.
Banyoya gidince, ışıkları açarak uykumu kaçırsam mı?
Yoksa ışıklar kapalı kalsa ve altıma mı etsem?
Ne yapacağıma karar veremiyorum.
Şimdi ışıkları kapalı bırakmaya başladım.
Tuvalete gidince, kendi kendime Rus aksanıyla konuşuyorum.
Çılgınlık ama güvende hissediyorum.
Kendimi gecenin en tehlikeli varlığı gibi hissediyorum.
Beni sabahın üçünde yalın ayak tuvalete giderken bulursunuz.
"Evet. Koca çocuk çişe kalktı.
Sorun yok. Çiş zamanı."
Kendimi güvende hissediyorum, yatağın altında canavar olsa
"Rus mu bu?" olacak.
Rus aksanıyla ilgili bir şey var. Fark ettim.
Hanımlar, her birinizin Rus aksanını öğrenmesi lazım.
Haberleri okuyoruz. Kadın arkadaşlarımla konuşuyorum.
Aile bireyleriyle konuşuyorum ve... Kadınlara sürekli saldırılıyor.
Kadınlar hayat boyu savunmasızlar.
Sokakta yürürken, erkekler ıslık çalıyor.
Ofiste, elle taciz ediliyorlar.
Kadınların sahibi olduklarını sanıyorlar.
Bunu yarın çözemeyeceğimizi biliyorum ama Rus aksanını öğrenirseniz
bu sorunların yarısı ortadan kalkacaktır.
Bir dahaki sefere zayıf bir durumdayken...
Mesela bir barda, içkinizi bekliyorsunuz diyelim.
O ürpertici adam arkadan size yaklaşıyor ve rahatsız etmeye başlıyor.
"Hey, nasılsın? Dans etmek ister misin?"
"Hayır, iyiyim, teşekkürler. Sadece bir içki alıyordum..."
"Hadi gel, dans et benimle." "Böyle iyi. İstemiyorum, teşekkürler.
Arkadaşları bekliyorum. Böyle iyiyim."
"Hadi. Beni istediğini biliyorum
Seni istediğimi biliyorsun Hadi!
Beni istediğini biliyorum"
"Sizinle dans etmek istemiyorum. Lütfen!"
"Hey, kaltaklığa gerek yok!"
Bu olduğu zaman hanımlar, korkmayın, stres yapmayın.
Rusçanızı ortaya koyun ve onu orada öldürün.
"Hey, kaltaklığa gerek yok!" der demez,
"Kaltak mı görmek istedin?" deyin.
Bitti.
Diklenin ve yürüyüp gidin.
Her şeyde kullanın hanımlar.
Her şeyde. İşte, sokaklarda. Evde kullanın.
Ölüm kalım meselesine gerek yok, canınızı sıkan bir şey de olabilir.
Yatağa yattınız. Uyumaya çalışıyorsunuz,
uyuyamıyorsunuz çünkü arkanızda azmış bir küçük tavşan var...
arkanızda kerkiniyor.
Hangi gecelerden bahsettiğimi anladınız.
Odadaki herkes sözünü ettiğim geceleri iyi bilir.
Hanımlar, turşu gibisiniz, sadece uyumak istiyorsunuz.
O da arkanızda.
"Bebeğim."
"Ne?"
"Uyuyor musun?"
"Evet, deniyorum. Ne istiyorsun?"
"Seni istiyorum bebeğim. Seni bütün gece istedim.
Seni çok istiyorum. Şu anda çok güzelsin.
O geceliğin ve bigudilerin. Seni şu anda çok istiyorum."
"Bebeğim. Bigudilerimle bile güzel olduğumu
düşündüğün için teşekkürler
ama bunu yarın sabah konuşabilir miyiz lütfen?
Çok yorgunum. Bebeğim sen yorgun değil misin?"
"Ben senin için asla yorgun değilim kızım. Seni hemen istiyorum."
"Bebeğim lütfen. Bunun yarın yapalım. Lütfen çok yorgunum.
Sadece uyumak istiyorum."
"Tamam, sen uyuyabilirsin.
Ben aldırmam."
"Hayır, ben yapmam..."
Gerçekten hanımlar, erkekler ürkütücüdür.
Bütün erkekler adına özür diliyorum çünkü bizler iğrenç sürüngenleriz.
Her birimiz.
"Hayır, uyumayacağım.
Neyin var senin? Sen neden söz ediyorsun?"
"Ne? Seni istiyorum. Nesi kötü?"
"Yorgunum." "Şovdan çıkarken,
'İyi zaman geçirdik.' dedin.
'Seninle olmak için sabırsızlanıyorum.' dedin."
"Biliyorum, dedim, öyleydi. İstedim. Ama sonra yatağa girdim.
Ne kadar yorgun olduğumu fark etmedim. Bebeğim, lütfen. Söz veriyorum..."
"Bana bunu hep yapıyorsun. Şimdi ne yapacağım?
Bana bak. Testis ağrısı ne zor, nasıl acı verir, bilir misin?
Ben ne yapacağım şimdi bununla?"
Erkekler, ereksiyondan bahsederken
mağazaya iade edilemez bir şeymiş gibi bahsederler ya, bayılıyorum.
Bir de sorar, "Bununla ne yapacağım?
Açtım. Geri alamam. Bununla ne yapacağım?"
Bu durumda erkekle değil, azgınlığıyla mücadele ediyorsunuz.
Kavga çıkacak, bütün haftanız berbat olacak.
Belki bütün ay. İzin vermeyin.
Rusluğunuzu ortaya çıkarıp işi orada bitirin.
O sıyırmaya başlar başlamaz...
"Bunu hep yapıyorsun. Beni reddediyorsun. Seni istiyorum."
"Tamam. Penis neler yapabilir göster bana. Hadi bakalım.
Harekete geç âşık çocuk."
Bitti.
Sorun çözüldü.
Penis bile şöyle der: "Biliyor musun, haklısın,
ona söyledim ama beni dinlemedi. Bu noktaya nasıl geldik bilmiyorum.
Bana seslendi, 'Çık dışarı, parti var.' Ben de çıktım, 'Uyuyor musun?' dedim.
'Merak etme. Uyanırım.' dedi.
'Uyanma. Bilirsin, seni uyandırmam.
Gecede beş kez buradayım ama seni uyandırmam.'
Neden seni uyandırdı, bilmiyorum.
Ben sakin olacağım. Yapacak işlerim vardı. Sen git yat.
Sana saygım var. Ofisimde bitirmek istediğim işlerim var.
Gerekirse yerimi biliyorsun. Öyle yapmamalıydı.
Senden özür dilemek isterim çünkü bir erkeğin baskı yaptığı
bir konumda olmamalısın."
Bitti.
Sorunu kökünden çözün hanımlar.
Tek ihtiyacınız olan Rus aksanı.
Dünyanın en tehlikeli aksanı.
Yine de...
ne tuhaftır ki
Rusçanın beni hiç korkutmadığını fark ettim.
En tuhaf keşfim.
Rus aksanı beni korkutuyor.
Rusça korkutmuyor.
Çünkü her dil, başkasının konuştuğu bir şey.
Aksan ise benim, dillerin kullanım şekilleriyle ilgili yorumum.
Tamamen farkı bir şey.
Sokaklarda yürüyordum.
Telefonda biri vardı, bir Rus, biriyle İngilizce konuşuyordu.
Uyuşturucu alım satımını hazırlıyor gibiydi.
Sonra Rusçaya döndü. Beynimde çok tuhaf bir şey oldu.
Yürüyordu. Şöyle diyordu: "Vlad. Çocuklar üçte orada olmalı.
Paketi alınca bana haber ver.
Sonra sana bildiririm... Hayır Vlad. Hayır, dinle.
Vlad, nyet, Vlad."
Kafamdaki en tuhaf şeydi bu.
Kafamda, uluslararası suçludan
göçmene geçiverdi bir anda.
Artık korkmuyordum. Çok tuhaftı.
Bana göre, normal bir insandı çünkü Rusça beni korkutmaz.
Tersine, Rusça, plağı çizdiren bir DJ'in çıkardığı sese benziyor.
Rusçayı duyunca DJ, pikabın başına geçmiş gibi geliyor.
İngilizceyi çiziyorlar. "Vlad. Çocuklar üçte orada olmalı.
Paketi alınca bana haber verin.
Sonra çocukların beni araması lazım.
Sen merak etme. Haber vereceğim. Hayır Vlad. Dinle Vlad."
Rusça. Bütün duyduğum bu.
New York, harikaydınız. Geldiğiniz için çok teşekkürler.
Hepinizle çok iyi zaman geçirdim.
Düşlerimden birini gerçekleştirdiniz.
Buraya gelen her birinize çok teşekkürler.
Teşekkür ederim. İyi geceler.
BU PROGRAM BEACON THEATRE'DA CANLI KAYDEDİLMİŞTİR.
Alt yazı çevirmeni: Yakut Eren